•°o.O•·.·´¯`·.·• F [o] R [e] V [e] R •·.·´¯`·.·•O.o°•

ปีใหม่ปีนี้เป็นที่ใหม่ที่แสนพิเศษ เพราะปกติปีก่อนๆจะไม่ได้ไปเที่ยวไหน จะอยู่บ้านคอยรับและส่งข้อความจากใครหลายๆคน

แต่ปีนี้เปนปีที่พิเศษสุดๆ เริ่มจาก

ตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้าเพื่อไปยังที่นัดหมายกับเล็กไว้ตอน 8 โมง แล้วก้อไปที่สายใต้ใหม่ต่อเพื่อรอพี่เด่นมารับ

จากนั้นก้อนั่งรถพี่ไปซื้อของทำบุญที่โลตัสแถวๆบางใหญ่ แล้วจึงไปวัดคงคาที่อยู่แถวนั้น

พอถวายของและให้อาหารปลาเสด ก้อเดินทางต่อไปยังสมาคมรวมปัญญาคนพิการ

ได้เอาของไปบริจาคให้กับคนพิการทางสมอง พอได้ไปดูพวกเค้าแล้วรู้สึกว่า เราก้อยังโชคดีกว่าพวกเค้าเยอะเลยนะ

มีพี่คนหนึ่งบอกว่าคนพิการที่นี่ตอนแรกก้อจะมีญาติพามาอยู่แล้วก้อส่งเงินให้เปนระยะๆแล้วสักพักก้อหายไปเลย

บางคนก้อป่วยจนถึงขั้นต้องผ่าตัดโดยที่ทางสมาคมก้อจะเอาเงินที่เค้าได้รับบริจาคนี่แหละเปนค่าใช้จ่ายตรงนี้

ซึ่งที่ตั้งของสมาคมนี้อยู่ค่อนข้างลึก ก้อไม่รู้ว่าคนภายนอกจะรู้จักมากน้อยแค่ไหน

แล้วก้อไม่รู้ว่าจะมีใครมาบริจาคเงินและสิ่งของเพื่อช่วยเหลือพวกเค้าบ่อยมั้ย

คนพิการที่นี่เปนคนพิการทางสมอง หลายๆคนจะไม่รับรู้อะไรเลยเหมือนอยู่ในโลกส่วนตัวตลอดเวลา

บางคนก้อนั่งพูดคนเดียว บางคนก้อทำร้ายตัวเอง แต่ก้อมีบางคนที่ยังพอจะรู้เรื่องบ้างเล็กน้อย

ถ้าใครสนใจอยากจะช่วยเหลือพวกเค้าก้อสามารถไปได้ที่   68/6 หมู่ 6 ซอยไมตรี ถ. ไทรน้อย อ. บางบัวทอง จ. นนทบุรี 11110  

Tel: 01-211-8986, 902-3496, 915-1325 02-517-7869
Fax: 02-933-0317               ( ที่อยู่และเบอร์โทรนี่หามาจากในเน็ตนะ )

พอกลับจากสมาคมรวมปัญญาคนพิการเราก้อไปต่อที่วัดจีนแถวๆบางบัวทองนั่นแหละ

แต่ไม่ได้เข้าไปไหว้อ่ะ เพราะตามมาทีหลัง เค้าก้อเข้าไปกานหมดและ ก้อเลยรออยู่ข้างนอก

พอเค้าไหว้พระกานเสด ก้อไปกินข้าวต่อที่ร้านบ้านไม้ชายคลอง บรรยากาศดีมากๆ

เปนบ้านทรงไทย ต้นไม้ร่มรื่น เดินเข้าไปนี่เหมือนเดินเข้าไปในบ้านมากกว่าไปร้านอาหารอีกนะ

ส่วนอาหารก้ออร่อยมั่กๆ พวกพี่ๆเค้าสั่งกันไม่ยั้งจริงๆ กินจนอิ่มแปล้เลย อิอิ

พอกินข้าวเสดก้อไปต่อที่คาราโอเกะร้าน  Caribian  นั่งตั้งแต่ประมาณ 2 ทุ่มยันตี 1

ไอ้เราก้อไม่ได้ร้องเพลงหรอก เพราะปกติก้อไม่ชอบร้องเพลงอยู่แล้ว ก้อไปนั่งดูคนอื่นๆเค้าร้องเค้าเต้นกัน

ฮามั่กๆ มันส์สุดๆ พอตอนเกือบเที่ยงคืนทางร้านเค้าก้อมีโคมลอยมาให้ 1 โคมเพื่อให้ลอยฉลองปีใหม่กัน

ก้อเกือบทำร้านเค้าไฟไหม้ไปเหมือนกันนะ เพราะโคมดันไปติดหลังคาไม่ยอมลอยขึ้นไปนี่สิ เล่นซะตกอกตกใจหมด

แล้วเค้าก้อจุดพลุกันสวยมากมายเลยอ่ะ  จากนั้นพวกพี่ๆเค้าก้อเต้นกันต่อ เต้นกันแบบลืมตายเลยทีเดียว 555+

พอตี 1 ก้อไปที่บ้านพี่เหมียวต่อแต่บางคนก้อกลับบ้าน พอไปถึงบ้านพี่เหมียวแต่ละคนก้อกินข้าวกันซะอย่างกะไม่เคยกินมาก่อนงั้นแหละ

พอกินข้าวเสดพี่ๆเค้าก้อไปนั่งเล่นป๊อกเด้งกัน ส่วนเราก้อไปนั่งดูเค้าเล่น ตลกดี ฮามั่กๆ

เค้าก้อนั่งเล่นกานจน 7 โมงเช้า ถึงได้แยกย้ายกานกลับบ้าน

ไอ้เรากับเล็กก้อนั่งดูเค้าเล่นไพ่ โดยที่ไม่ได้เล่นด้วยเลยแล้วก้อไม่นอนด้วยนะ จนพี่ๆหลายคนถามว่ามานอยู่กานไปได้ไงวะ

เล่นก้อไม่เล่น นั่งดูเฉยๆ แถมไม่หลับอีก ก้อทามไงได้ล่ะ ถ้าหลับตอนนั้นคงไม่ตื่นอีกแล้วแหละยาวเลย

ก้อเลยเอาไว้นอนที่บ้านทีเดียวเลยดีก่า พอกลับถึงบ้านก้อเกือบ 9 โมงแล้วก้อหลับเปนตายเลยตื่นอีก 6 โมงเย็นเลย

นี่ก้อเปนปีใหม่ที่แสนพิเศษในปีนี้ อยากบอกว่าสนุกมั่กๆ ที่สำคัญคือได้ไปทำบุญด้วย ชอบๆ

แถมไปกะคนที่ไม่รู้จักตั้งหลายคน เปนครั้งแรกเลยมั้งเนี่ยที่ไปเที่ยวกะคนไม่รู้จักเนี่ย

แต่ก้อถือว่าคุ้มสุดๆ เก็บไว้เปนความทรงจำที่สุดแสนพิเศษอย่างหนึ่งในชีวิต

เคยมั้ยที่ถูกคนอื่นมองว่าเราเป็นคนแบบนี้

น่าเบื่อ ~ เพราะเวลาไม่พูดก้อหาว่าเงียบ พอพูดมากก้อกลายเป็นคนน่าเบื่อ

น่ารำคาญ ~ เพราะพูดอะไรไปคนอื่นก้อมักจะลืม ก้อเลยต้องพูดย้ำบ่อยๆ แต่พอพูดย้ำบ่อยๆก้อกลายเป็นคนน่ารำคาญ

เรื่องมาก ~ เพราะไม่ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ไม่ไปในที่ที่ไม่อยากไป ก้อเลยกลายเป็นคนเรื่องมาก

คิดเองไม่เป็น ~ เพราะไม่อยากเป็นคนกำหนดให้คนอื่นต้องทำอย่างที่เราต้องการ ก้อเลยมักจะบอกว่าแล้วแต่ ก้อเลยกลายเป็นคนที่คิดเองไม่เป็น

กวนตีน ~ เพราะอยากจะสนิทกับคนอื่นๆ แต่คุยไม่เก่ง เลยเข้าหาคนอื่นด้วยการกวนตีน ก้อเลยกลายเป็นคนกวนตีน

ไม่สนใจใคร ~ เพราะถ้าเข้าไปยุ่งด้วยมากๆเค้าก้อรำคาญ ก้อเลยอยู่เฉยๆ สุดท้ายก้อเลยกลายเป็นคนไม่สนใจใคร

ไม่รู้อะไรซักอย่าง ~ เพราะเป็นคนที่ไม่ค่อยมีใครบอกอะไร บางครั้งถามก้อไม่บอก ก้อเลยเป็นคนที่ไม่รู้อะไรซักอย่าง

ลูกคุณหนู ~ เพราะเวลากลับบ้านดึกก้อมักจะให้พ่อขับรถมารับ ก้อเลยกลายเป็นลูกคุณหนู ที่ต้องให้พ่อคอยรับ-ส่ง ทั้งๆที่ก้อไม่ได้มารับทุกวัน

ตัดสินใจเองไม่เป็น ~ เพราะไม่อยากทำอะไรให้พ่อไม่สบายใจ จึงมักไม่ทำในสิ่งที่พ่อไม่อยากให้ทำ ก้อเลยกลายเป็นคนตัดสินใจเองไม่เป็น ต้องคอยถามพ่อตลอด

หลายต่อหลายครั้งที่ถูกมองว่าเป็นคนแบบนี้  หลายต่อหลายครั้งที่รู้สึกไม่ดี

บางครั้งพยายามทำอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ก้อยังไม่ถูกใจใครหลายๆคน

บางครั้งก้อรู้สึกเหนื่อยนะกับการที่จะทำให้คนอื่นมองเราในแง่ดีบ้าง

เฮ้อ! เหนื่อยจังกับทุกสิ่งทุกอย่าง

พยายามทำทุกอย่างให้ดี  แต่ก้อคงทำได้แค่นี้  คงเป็นได้แค่นี้  แค่นี้จริงๆ   

2 พ.ย. ปีนี้เปนวันที่อายุครบ 22 ปีเต็มแล้วน้า

เริ่มต้นวันเกิดด้วยการตื่นสายก่อนเลย 555+ พอตื่นแล้วก้ออาบน้ำ แต่งตัว แล้วก้อออกไปหาไรกิน

ตอนออกไปหาไรกินก้อแวะไปไหว้พระที่วัดแถวบ้านก่อน

จากนั้นก้อซื้อของกินกลับมานั่งกินที่บ้านจนอิ่มหนำสำราญ

เมื่อถึงเวลาเหมาะก้อออกไปไหว้ศาลหลักเมืองของพระประแดงกะพ่อและแม่ ประมาณว่าอยู่พระประแดงมา 22 ปี เพิ่งเคยไปไหว้ศาลหลักเมืองเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย

ศาลหลักเมืองของพระประแดงเป็นสถานที่หนึ่งที่ขึ้นชื่อ (แต่เราเพิ่งเคยได้ยินวันนี้แหละ เหอะๆ) เพราะที่นี่มีพระพิฆเนศที่มีอายุเก่าแก่มากประมาณ 200 ปีได้

เมื่อไหว้ศาลหลักเมืองเสดก้อไปเดินเล่นที่ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งต่ออีก แต่ไปช้าไปหน่อย เค้าก้อเริ่มเก็บของกลับบ้านกันไปเกือบหมดและ

พอเดินตลาดเสดก้อไปเดินเล่นที่สวนศรีนครเขื่อนขันธ์ต่อ บรรยากาศร่มรื่นมาก มีต้นไม้เยอะแยะมากมาย เพียงแต่มีแต่ไม้ต้น ไม่มีไม้ดอกเลยอ่ะ ก้องี้แหละนะสวนนี้อยู่ในความดูแลของกรมป่าไม้นี่เนาะ ก้อเลยมีแต่ไม้ต้นเยอะแยะเหมือนป่าเลย อิอิ

พอเดินเล่นเสดก้อไปซื้อข้าวเย็นกลับมากินที่บ้าน พร้อมดูทีวีไปด้วย ช่างมีความสุขดีจริงๆ

ปล. อยากขอบคุณ...

ออม...ที่ส่ง sms มาอวยพรวันเกิดตอนเที่ยงคืนพอดีเป๊ะ

พี่กุ่นกุ๊น...พี่ชายคนเดียวที่ไม่เคยลืมวันเกิดของน้องสาวคนนี้เลยสักปี ส่ง sms มาอวยพรตั้งแต่เที่ยงคืนเลย

เนย์...ที่โทรมาอวยพรตอนเที่ยงคืนก่าๆ

พี่ดี...ที่ส่ง sms มาอวยพรตอน 8 โมงก่าๆ จำได้ด้วยแฮะ

หมี...ที่ส่ง sms มาตอนดึกๆ ยังคงไม่ลืมเหมือนเดิม

เล็ก...ที่ส่ง sms มาตอน 5 ทุ่มก่าๆ

เกรซ...ที่ส่ง sms มาตอน 5 ทุ่ม 59 กะเวลาได้แม่นมาก

พี่แป๋ม พี่อ๊อด พี่รัก พี่โจ...ที่อวยพรทาง MSN

อุ้ย เกรซ เหมียว แก้ม ติ๊ก อ้อ แพรว น้องเตย พี่กร พี่อาร์ท พี่เหวย และคนอื่นๆ...ที่ส่งคำอวยพรมาตาม hi5

ขอบคุณทุกๆคน ที่ทำให้วันเกิดปีนี้มีความหมาย  ไม่ได้เป็นเพียงแค่วันธรรมดาวันนึง ขอบคุณจริงๆ

มีตติ้งครั้งสุดท้ายของการเป็นนักศึกษา

วันที่ 22-24 ส.ค. 2551 เหล่ามดคอนโทรลได้ออกเดินทางไปย่ำระยองกัน

โดยมีที่พักแรมคือ บ้านสังข์บีชแอนด์รีสอร์ท

เริ่มวันแรกพวกเราได้ออกเดินทางกันตอน 6.30 น.

ไปยังอุทยานแห่งชาติเขาแหลมหญ้าเพื่อปล่อยสัตว์น้ำและรักษาความสะอาด

ที่อุทยานก้อมันดีเหมือนกันเพราะเมื่อรถจอดพวกเราก้อต้องเดินขึ้นเขาแล้วก้อลงเขาเพื่อไปยังทะเล ทะเลสวยมากมาย

พอปล่อยสัตว์น้ำเสดก้อต้องเดินขึ้นเขาแล้วก้อลงเขาเพื่อไปที่รถ ระหว่างทางได้เจอลิงตั้งหลายตัวแน่ะ

เหอะๆตอนเดินเหนื่อยมากมาย แต่ก้อหนุกดี ชอบๆได้เดินขึ้นเขาด้วย

พอกลับไปขึ้นรถเราก้อออกเดินทางไปยังที่พักต่อ

แล้วก้อไปดูน้องๆทำกิจกรรมกัน พอตกกลางคืนก้อทำฐานรับน้อง เฮฮา หนุกหนาน

พอเสดก้อกลับไปนอน แบบว่าง่วงมากมาย

พอวันที่สองก้อตื่นตั้งแต่ 7 โมงมาอาบน้ำก่อน แล้วก้อไปนอนต่ออีกนิดหน่อย

เนื่องจากคนเยอะแล้วมีห้องน้ำแค่ห้องเดียว ก้อเลยต้องรีบตื่นขึ้นมาอาบจะได้ไม่ต้องไปแย่งกัน

พอเสดก้อไปถ่ายรูปที่ทะเลสักพักก้อไปกินข้าวเช้า จากนั้นก้อไปทำฐานรับน้อง หนุกมากมาย

พอทำฐานเสดเพื่อนๆก้อไปเล่นน้ำทะเลกันต่อ แต่เราก้อมะได้เล่นก้อเลยกลับเข้าที่พักไปก่อน

ตกเย็นก้อกินข้าวเย็น เชียร์มวย เล่นไพ่ แล้วก้อไปดูการแสดงแต่ละชั้นปี โคตรฮา

การแสดงของปี 4 ก้อคือแสดงละครว่าตั้งแต่ปี 1 ถึงปี 4 เราได้ผ่านอะไรมาบ้าง

เนื้อหาเหมือนจะเครียดแต่พอเพื่อนๆแสดงจริงแล้วก้อฮาไม่ใช่น้อย

พอแสดงละครเสดก้อร้องเพลง 3 เพลง คือ หัวใจผูกกัน , อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆได้ไหม และเพลงประจำรุ่น “เต็มใจรอ”

พอแสดงละครเสดก้อมีคาราโอเกะเล็กน้อยแล้วอาจารย์ก้อให้พี่ที่จบไปแล้วมาบอกเล่าประสบการณ์การทำงาน

จากนั้นก้อเริ่มพิธีบายศรีให้น้องๆ หลังจากนั้นก้อแยกย้ายกันไป บ้างก้อไปคุยกะรุ่นพี่ บ้างก้อไปปิ้งบาบีคิวกิน บ้างก้อไปนอน ซึ่งเราก้อไปนอนนั่นเอง

ก่อนนอนได้ตั้งมือถือให้ปลุกตี 5 ครึ่ง เพราะกะว่าจะตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้น แต่...

ได้ยินมันปลุกตอน 6 โมงอ่ะ ตื่นขึ้นมา พระอาทิตย์ขึ้นเรียบร้อยแล้วอ่ะ อดดูเลย

ก้อเลยนอนต่อซะเลย พอตื่นมาอีกทีก้อไปอาบน้ำ ซักพักก้อนั่งเล่นไพ่ แพ้ตลอด

จากนั้นก้อไปกินข้าวเช้า แล้วก้อไปถ่ายรูปที่ชายหาดกะเพื่อนๆ และเหล่าสายรหัส ปีนี้มีน้องรหัสกะเค้าด้วย 555+

พอเสดก้อขึ้นรถกลับ แวะซื้อของฝาก แล้วก้อกลับมอ

จบการมีตติ้งครั้งสุดท้ายของการเปนนักศึกษา

~.. ขอให้ช่วงเวลาดีๆอยู่กับเราไปอย่างนี้ เป็นความทรงจำที่จะไม่ลบไปจากใจ

อยากขอให้เธออยู่นานๆได้ไหม เพราะช่วงเวลานี้คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน ..~

เมื่อวานได้ไปดูหนังเรื่อง หนึ่งใจเดียวกัน ที่เซ็นทรัลพระราม 2 มา

ดูแล้วก้อสนุกดี บางช่วงก้อตลก บางช่วงก้อเศร้า แต่รวมๆแล้วรู้สึกว่าเปนหนังที่ดีเรื่องนึงเลยล่ะ

จริงๆการไปดูหนังมันก้อไม่ได้มีอะไรพิเศษถึงขนาดต้องเอามาเขียนในสเปซหรอก

แต่การดูหนังเมื่อวานมันพิเศษกว่าครั้งไหนๆเพราะว่า

เราได้ไปกะเพื่อนในกลุ่มเกือบครบ ขาดอยู่แค่คนเดียวที่มานติดเรียน

แปลกดีเหมือนกานอยู่กันมาตั้งหลายปี แต่ไม่เคยได้ไปดูหนังแบบเกือบครบทั้งกลุ่มแบบนี้สักครั้ง

ครั้งนี้ได้โอกาสดีเนื่องจากไปดูฟรี ก้อเลยชวนเพื่อนไปกันซะเกือบครบเลย

และที่พิเศษไปกว่านั้นก้อคือ โรงหนังทั้งโรงเปนเด็กบางมดทั้งหมด

คิดดูจะมีสักกี่ครั้งกัน ที่เราได้ไปดูหนังแล้วทั้งโรงมีแต่เด็ก ม.เราทั้งนั้น แถมดูฟรีอีกต่างหาก

ยังไงก้อต้องขอขอบคุณมหาวิทยาลัย ที่ได้มอบสิ่งดีดีให้กับเด็กกิจกรรมทั้งหลายด้วย

ตอนเราอยู่ปี 3 เคยมีคนบอกว่าปี 4 เรียนสบายกว่าปี 3

แต่นี่เรียนปี 4 มาครึ่งเทอมและ ยังไม่รู้เลยว่ามันสบายกว่าตรงไหน

ตอนอยู่ปี 3 มักจะเครียดช่วงสอบมากที่สุด พอสอบเสดก้อรู้สึกโล่งใจ

แต่พอมาอยู่ปี 4 พอใกล้สอบก้อเครียดกะการสอบ พอสอบเสดก้อต้องมาทำโปรเจคอีก

จากความรู้สึกที่เคยโล่งใจหลังสอบแบบเมื่อก่อน ก้อไม่มีให้รู้สึกอีกแล้วตอนอยู่ปี 4

ซึ่งหลังจากสอบกลางภาค ตอนนี้ก้อเจอศึกหนักคือต้องพรีเซ็นต์โปรเจคเปนภาษาอังกฤษ

แค่ภาษาไทยก้อจะแย่อยู่แล้วนะนี่ แล้วอาจารย์ดันให้พรีเซ้นต์เปนอังกฤษ เฮ้อ! (อยากจะถอนหายใจสักร้อยรอบ)

ตอนนี้ก้อเหลือเวลาเตรียมตัวอีกแค่ 3 อาทิตย์ แต่ยังมะรู้เรื่องไรเท่าไหร่เลย

แล้วยังมีงานอื่นเข้ามาอีกเป็นระลอกๆ เฮ้อ! จบจากนี่ไปสงสัยจะได้กลายเป็นคนอึดซะแล้วละมั้ง

รอให้งานทุกอย่างเสดก่อนเถอะ จะไปเที่ยวๆๆๆๆๆ

ว่าแต่ยังมะได้ไปดรีมเวิร์ลเลยนะเนี่ย วางแผนมาตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมจนตอนนี้ผ่านไปครึ่งเทอมแล้วยังมะได้ไปเลยอ่ะ

แล้วเมื่อไหร่จะได้ไปว้า...   เฮ้อ!